9de dag: zondag 16 juni: Richelieu – Villefagnan (138 km)

Henry is een fantast. Hij heeft mij het beste onbijt bezorgd sedert mijn vertrek.
Bijna alles die op tafel stond was door hem bereid.
Men kan er ook een avondmaal gebruiken, maar dan moet hij op voorhand verwittigd zijn, hetgeen van mij niet het geval was.
Op zijn hof liepen er een 20-tal “cochons-dinde”, een soort marter, maar iets groter, echt zeer mooie beestjes, maar toch een beetje schuw. Hij zei dat hij geen grasmachine van doen had, dat die beestjes alles kort hielden, en het grote voordeel in vergelijking met konijnen is dat ze niet graven.
Als iemand ooit in de buurt komt van Richelieu is dit echt een aanrader.
Ook de stad met de ommuurde wallen is gewoon prachtig.
Met een beetje nostalgie waant men zich hier nog in “La douce France”, voor zover dit nog bestaat.
Na het gouden boek nr. 3 ondertekend te hebben, het was ondertussen al voorbij 10 uur, ben ik vertrokken.
Ik was pas 7 km. ver en wilde onder het rijden mijn fietscomputer controleren, toen deze bij het aanraken erafschoot. Het was juist ligt bergaf, en ik reed toch met een snelheid van een goeie 25 km.uur. Ik wist op geen 10 meter waar díe afgesprongen was, en keek eerst op straat maar die lag er niet, dus in de grasberm, begin maar te zoeken. Ik had geluk, na mijn fiets in de grasberm te hebben gezet, ongeveer op de plaats waar ik dacht dat hij moest liggen, heb ik hem na een 5-tal minuten gevonden. Mijn ogen vielen er plots op. Ik dacht echt hem voorgoed kwijt te zijn. Het zal me niet meer overkomen.
Toen ik in Poitiers aankwam was het echt warm geworden. Om aan de andere kant van de stad te komen ben je als fietser bijna verplicht om door de oude stad te rijden, omdat via de rocade alle richtingen geen fietsers mogen rijden. Ik ben bijna voor de eerste keer gevallen toen een auto pal voor mijn neus stopte. Ik kon op het laatste moment toch nog uit mijn klikpedaal komen, en heb voor de tweede keer vandaag geluk gehad. Het is me wat met die Franse steden, echt niet te doen.
‘s Avonds ben ik aangekomen in het stadje Villefagnan, en beetje uit mijn route maar men moet toch iets vinden om te overnachten.
Het huis een beetje afgelegen van de openbare weg tussen de bomen en struiken gaf zo een beetje een griezelig gevoel.
Na eenmaal kennis genomen te hebben was het een heel aardige vrouw, die er tesamen met haar 98 jarige moeder woonde, in dit grote huis.

2petitdejeunerhenririchelieu

2fietscomp kwijtr

Dit bericht is geplaatst in Compostela. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *