Vrijdag 21 juni: Capian-Mont de Marsan. (125 km.)

Vandaag om 7u06 is de zomer begonnen, zei Brigitte, zij had het juist gehoord op de radio, en ik heb nog meer goed nieuws, het slechte weer gaat naar België, zei ze schertsend, en hier komt het goeie weer. Ik keek naar buiten, maar het was er alleszins niet op aan te merken. Ik had besloten ondanks dat het vandaag bijna volledig vlak is, niet op de grote plateau te rijden, om mijn linkerdij te sparen, en dacht, door op souplesse te rijden zal alles wel weer goed komen, ik was nog geen 10 km.ver als ik de eerste regendruppels reeds van mijn helmklepje moest afschudden, het was voor de rest van de dag niets anders. De weg tussen Sorre en Labrit is vlak, en altijd recht door, en met de regen in het gezicht lijkt er geen einde aan te komen. Ik dacht bij momenten dat ik aan het hallucineren was, maar dan in omgekeerde zin van iemand die in de woestijn een fata morgana ziet. Als ik een beetje in een open plek van tussen de bomen kwam dacht ik dat de zon erdoor kwam, tot ik naar boven keek. En zo ging de dag voorbij, gelijk de Schelde Antwerpen passeert, ben ik de Landes gepasseerd, in het water. Op de koop toe begon ik weer last te hebben van mijn linkerdij, en dit op zeer korte tijd. Ik ben gestopt om te kijken op de wegenkaart, maar buiten enkele kleine dorpjes was er niets Ik heb Frederic gebeld, en na een beetje overleg ben ik heel voorzichtig doorgereden tot Mont de Marsan, de eerst nabij gelegen stad, met de bedoeling daar een dokter op te zoeken. Frederic had ondertussen een eenvoudig hotelletje geboekt, wetende dat ik hier wel een tijdje zou kunnen zitten. Aangezien in Frankrijk bijna alle dokters op afspraak werken, en het vrijdagavond was, ben ik naar de spoedafdeling van het plaatselijk ziekenhuis geweest. Na een rompslomp van papieren ingevuld te hebben, ben ik anderhalf uur later toch door een dokter gezien geweest. Het verdict was al vlug gemaakt: “une contracture musculaire”, hetgeen in mijn geval betekent het samentrekken van de dijspier door overbelasting, mimimum 8 dagen rust, en het gaat vanzelf over heeft de dokter mij verzekerd.
Hier zit ik nu, toch een beetje overmoedig geweest? Toen ik vertrokken ben had ik er wel rekening mee gehouden, maar door het feit dat tot eergisteren ik nog niets van last gevoeld had in mijn benen, dacht ik dat het verder wel zou lukken. Misschien had ik wel kortere ritten moeten inbouwen, en vooral minder bagage meenemen. Die 2 dagen tussen Compiegne en Chartres waren heel zwaar, waarschijnlijk is het daar reeds begonnen. Het zijn allemaal vijgen na pasen. Na nog eens alles op een rijtje te hebben gezet en met thuis overlegd, heb ik besloten hier te blijven. Ik ben van plan nog een 2de keer materiaal terug te sturen tot ik maximum 10 á 12 kg.overhoud.

Dit bericht is geplaatst in Compostela. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Vrijdag 21 juni: Capian-Mont de Marsan. (125 km.)

  1. Katty schreef:

    Coucou Jacqueske,
    je acht dagen rust zijn bijna gepasseerd…voel je al beterschap? Misschien ben je het daar zo leuk gaan vinden in dat hotelletje dat je wel nog wat langer wilt blijven!? Of ben je intussen toch al verhuisd want je laatste berichtje is van 21/6.
    Groetjes uit Aalter van aan de statie (treinstaking vandaag).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *