Zaterdag 10 september 2016: Astorga – Villafranca del Bierzo (95 km.)

Vandaag eens lekker uitgeslapen tot 8 uur, en na een Spaans ontbijt hetgeen eigenlijk niet meer is dan enkele voorgeprepareerde in plastiek verpakte koekjes, een glas fruitsap, en een koffie.

We zijn daarna nog in een klein winkeltje enkele fruitrepen gaan kopen, enkele bananen en paar flessen water voor onderweg, want het belooft een zware dag te worden te beginnen met een klim tot 1500 meter hoogte.

Bij het naar buiten rijden van Astorga is het reeds goed te zien welke richting ik op ga.

Ik heb besloten het heel kalm aan te doen en 2 steken kleiner te rijden dan normaal.

Ik kom in de aanloopstukken een oudere Italiaanse man tegen met wie ik gisteren al een paar minuutjes samen heb gefietst, die alle moeite van de wereld heeft om zijn evenwicht te houden. Zo traag rijdt hij. En dit op stukken waar  het absoluut nog niet steil is. Het zijn van die mensen die vastbesloten zijn hun doel te bereiken ook al moest hij heel de berg te voet naar boven gaan. Ik wens hem toch een “ben camino”.

Ondanks de slechte staat van de weg is het  uitzicht wondermooi. Op de stijlere stukken moet ik terug schakelen naar het kleinste verzet maar het is goed te doen, en rij op mijn eigen tempo naar boven

Voor mijn vertrek was ik een beetje benauwd omdat ik geen kleine versnelling heb op mijn koersfiets. Thuis heb ik gewoon eens vergeleken hoeveel meter ik maak met 1 omwenteling. Met mijn trekfiets waar er een triple plateau opligt had ik van aan ons garage tot de straatkant 26 omwentelingen, met mijn koersfiets 16, dit betekent omgerekend ongeveer dat ik met mijn trekfiets 1,92 meter maak per omwenteling, en met mijn koersfiets 3,12 meter. Wetende dat ik 3 jaar geleden met de trekfiets op de steillere stukken ook mijn kleinste verzet gebruikte. Het verschil ligt hem dus in de zwaarte van de fiets en de vele meegenomen bagage.

Ik passeer Foncebadón een nagenoeg verlaten bergdorpje dat grotendeels tot ruïne vervallen is, waar veel pelgrims halthouden, maar besluit gewoon verder te rijden om zo niet uit mijn ritme te geraken. Eenmaal voorbij de top een paar 100 meter lager kom ik bij “Cruz  de Ferro “. Het is een eenvoudige ijzeren kruis op een 8-tal meter hoge boomstam die in een grote steenhoop steekt. Door de eeuwen heen  heeft de pelgrim hier zijn steentje neergegooid. Met die steen werpt hij symbolisch een deel van de lasten die hij tot hier met zich meegedragen heeft van zich af. Ook mijn steentje ligt er nu bij. Een mooi moment welke ik nog even wil koesteren. Het is letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt van mijn tocht.pa-aan-het-kruis

De afzink is heel grimmig. Door de uitgesleten asphalt die daarbij op sommige plaatsen gescheurd ligt, de vele kleine steentjes in iedere bocht en op sommige plaatsen de steilte is het echt oppassen geblazen. Er lijkt geen einde aan te komen, en mijn polsen doen pijn van al die schokken. Ik wist niet dat dalen zo lastig was.

Ik zie Trees, die rond de berg gereden is. terug in Ponferrada. De temperatuur loopt hier hoog op, wat een verschil met daarboven. Ik ga binnen in een café. Er is juist voetbal, rechtstreeks uitgezonden op televisie. De cafe zit boemvol, allemaal tafeltjes van 4. De mensen hoeven zich niet om te draaien. Er hangen 2 hele grote schermen, en een nog iets kleiner scherm, voetbal leeft hier wel.

Na een paar uurtjes vertoefd te hebben houden we het voor bekeken en ik rij nog verder tot Villafranca del Bierzo waar we mogen overnachten in een oude, maar zeer mooie hospederia.

Dit bericht is geplaatst in Compostela. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Zaterdag 10 september 2016: Astorga – Villafranca del Bierzo (95 km.)

  1. daniel van houtte schreef:

    Hier in Waarmaarde reisverslag gelezen met nonkel Georges.Groetjes vanuit zonnig,warm Belgie.
    Daniel.

  2. Edwin Looman schreef:

    Goede avond beste Jacques en Trees

    Jouw reisblog is heus aangenaam om lezen. Met prima foto’s.
    Zo te lezen gaat het toch goed vooruit, jouw tocht naar het einddoel.

    Afspreken aan een kathedraal in die drukke steden (overal ter wereld dezelfde heksenketels), het is altijd een goed ontmoetingsbaken maar ik haat net als jij, beste Jacques, alles wat stedelijke drukte is. M.a.w. ik ontloop zelf liever alles wat stad is.

    Trees trekt blijkbaar ook goed haar plan. Ik voel me allerminst geroepen om haar eenzame ritten over te doen, waarmee ik wil zeggen: het is heel moedig van haar, want in Spanje iemand vinden die meer dan Spaans spreekt …

    Jij, beste Jacques, trekt je heel behoorlijk uit de slag – prettig om lezen. Jouw vroegere ervaring als wereldreiziger blijft nuttig, me dunkt. Je maakt ook heel makkelijk sociaal contact, en dat scheelt enorm.

    Dat je weer in goede conditie bent, vermoedden wij al – en je bent het ook aan het bewijzen. Fietsen op een kiezelweg – dat is inderdaad een hels karwei!

    In de Provence is het hier al de hele tijd bloedheet. Als wij dezer dagen fietsers tegenkomen (met drommen, want de Mont Ventoux beklimmen blijft voor héél vele fietsliefhebbers een zeer aantrekkelijk reisdoel) denken wij altijd wel ook aan jou/jullie!

    Tot lezens, en tot later in Vlaanderen nog wel!

    Edwin & Mieke

  3. Claire en Ronny schreef:

    Hey Jacques en Trees,

    Ik heb zojuist je prachtige verhalen gelezen wat een belevenis! Proficiat!!!
    We zien op de mooie foto’s dat het echt genieten is.
    Leuk dat jullie dit samen kunnen beleven en hopelijk ook wat tot rust te komen na de vermoeiende tochten en te genieten.
    We duimen vanuit Aalter tot een goed einde in Compostela!

  4. Annelies schreef:

    Dag Jacques,

    elke middag kom ik eens kijken hoe ver je tocht al staat. En terwijl jij verder zweet op je fiets zwoegen wij hier verder op bureau (bij ruim 27° is ook dat hard werken :).
    Wellicht zie je in de verte Compostella al of wie weet sta je er al. Geniet van het moment en de resterende dagen vakantie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *